ENG

Mijn Verhaal van Rouw
Een geloofsreis door de pijn van zwangerschapsverlies


Mijn eigen verhaal van rouw begon vroeg in mijn huwelijk toen mijn man en ik vier keer een miskraam moesten verduren. Met het vijfde verlies stierf ook onze droom om een gezin te beginnen. Ik reisde op een eenzame weg van rouw, die bekend is voor iedereen die lijdt aan miskramen of onvruchtbaarheid, omdat het onderwerp zo privé is dat anderen het lastig vinden om troost te bieden. Op deze weg heeft de liefhebbende steun van een paar mensen mij geholpen om sterk te blijven staan in mijn geloof, op momenten dat ik dat zelf nauwelijks had.

Nu ik terugkijk op mijn ervaring, kan ik zien hoe wankel ik was in mijn geloof. Toch probeerde ik zo goed mogelijk op God te vertrouwen binnen alle stress en de diepte van mijn rouw. Mijn verliezen zorgden ervoor dat ik dichter naar God groeide met meer eerlijkheid en diepte. Door die ervaring werd ik sterker in mijn geloof, in mijn karakter en in de mogelijkheid om er te zijn voor anderen en compassie te tonen met mensen die verdriet doormaken. Dit zijn waardevolle uitkomsten.

Geschiedenis

Mijn verhaal van rouw begon toen ik 42 was, de leeftijd waarop ik voor het eerst in verwachting van het moederschap raakte. Vrouwen van in de veertig lopen een hoger risico maar dat vermindert niet het wonder van zwangerschap of de hoop die zo snel wordt geboren van binnen. Mijn specialist drong aan, bemoedigde me door te zeggen dat ik fysiologisch jonger was dan mijn leeftijd en vertelde me dat ze haar best zou doen om een oorzaak te vinden (wat ze deed). Ze zei ook: 'dit is niet de tijd om op te geven'. Gérard en ik hielden vast aan onze droom, in de wetenschap dat God in staat is om een baby veilig te vormen in mijn schoot. We kregen veel hartverwarmende reacties onderweg, dingen die we interpreteerden als aanmoedigingen van God. Toch gaf Hij ons niet wat we verlangden.

Eerlijke vragen stellen

Terwijl ik vocht met mijn verliezen, veroorzaakte mijn pijn grote waaromvragen, waarmee ik krachtig de hemelpoorten bestormde. Ik worstelde met mijn concept van God, mijn begrip van zijn zorg voor mij, en mijn geloof dat Hij intiem betrokken is in onze levens. Ik bad met twijfels over of mijn gebeden wel verhoord werden en of ze betekenis hadden. Ik zat vaak in stilte, terwijl ik de Heilige Geest vroeg om voorbede voor me te doen omdat ik zelf geen woorden meer had. Ik las de bijbel om troost te zoeken en was tot tranen toe geroerd in mijn leegte, niet in staat om woorden te vinden voor mijn gewonde ziel.

En toch, door dit alles heen wist ik dat God degene was waar ik mij naar toe moest keren, dus ik hield vol in het apart zetten van tijd om hem te ontmoeten. Het duurde niet lang totdat de stilte werd verbroken met hoopgevende momenten, waarin ik getroost werd door Gods aanwezigheid en bekrachtigd door zijn beloftes. Stukje bij beetje, daar in zijn aanwezigheid, schreeuwden mijn waaromvragen niet langer om een antwoord en mijn impuls om ze te vragen verstilde ook. Het werd genoeg om de Heers nabijheid en echtheid te ervaren, te weten dat ik van Hem ben en dat Hij voor me zorgt. De genezing van mijn hart was begonnen.

Het nu omarmen

Er is een boek, namelijk Jerry Sittser's Verborgen Genade, dat me immens hielp in mijn verhaal van rouw. In één hoofdstuk beschrijft hij hoe de ervaring van verlies een 'nu van onvruchtbaar niets' schept, waar we worden overgeleverd aan een plek tussen het verleden waar we naar iets verlangden en een toekomst waarin we op iets hopen. We willen in een van die twee plekken zijn: overal, zolang we ons maar niet in de 'onvruchtbare zee' bevinden. Toch moeten we kiezen om te leven in het nu, omdat het de enige realiteit is die levend is op dit moment. Als we handelen naar deze keuze is het alsof we onder de onvruchtbare oppervlakte duiken om daaronder een wereld te ontdekken die wemelt van leven.

Dit werd een levendige illustratie voor me. Wanneer al mijn vreugde werd opgeslokt door pijn, nam ik Jerry Sittser's uitdaging aan. Ik stelde me voor dat ik aan het zeilen was op de oppervlakte van de Rode Zee of het Great Barrier Reef, terwijl ik de opmerkelijke onderwaterwereld miste, omdat ik weigerde de duik te maken. Sittser hielp me om te bepalen om voor vandaag te leven, om te omarmen welke cadeaus van genade de dag me te bieden had en om erop te reageren met dankbaarheid. Als ik dat deed, konden hoop en vreugde opnieuw worden geboren in mijn ziel.

Zielsvrienden

Omgaan met welk verlies dan ook is eenzaam. Veel van het noodzakelijke ziel-werk moet in je eentje worden gedaan, maar tegelijkertijd zijn anderen hard nodig op het pad van rouw. Een welkome bron van support was voor mij het online forum Hannah's Prayer Ministries dat is bedoeld voor vrouwen die te maken hebben met onvruchtbaarheid, miskramen en vroeggeboortes. Een nog belangrijkere bron van steun waren mensen die face-to-face met me praatten, de vrienden die geduldig luisterden en wijze en bemoedigende dingen zeiden. Dit zorgde ervoor dat er telkens een sprankje hoop in mijn rouwende hart voet aan de grond kreeg. Een geestelijk begeleider, een roeping die ik ben gaan najagen na mijn verlies, biedt ook een bemoedigende, hoopgevende aanwezigheid terwijl je reist door je eigen verhaal van rouw.



Ga terug naar
Deal with grief Eng
Ga terug naar
Geestelijke begeleiding
Ga verder naar
De voordelen van geestelijke begeleiding

Comment

Comment while signed in to Facebook and you'll share this page with your network. Prefer another means? Share, email and print buttons are below in the page footer.


Enjoy this Page?
Choose a button to add it to your favorite bookmarking service.